Hakimiyetin tek sahibi Alemlerin Rabbi olan Allah’tır. Kainatı gücü ekseninde yönelten ve ondan daha güçlü bulunmayan Allah her türlü noksandan münezzehtir. Oku yaratan rabbinin adıyla ve onun adına okumanın şuuruyla.. Oku Kainat sahibinin gücünü anla ve yaratılmışlığının şuurunda bir hayat sürdür ki; dünya imtihanını kazanabilesin.

Ey insan! Acizliğini kabullenmez ve Ölüm meleğinin canını alacağı günü düşünmezsen dünya seni kuşatır ve kapitalizm tuzağında heba olursun. Aklının tutsağı olup görmediğime inanmam diyen adam! Alçakça ve şuursuzca gaflet cümleleri kurmaktan vazgeç ve esiri olduğun maddecilik furyasından kurtul. Gidipte gelen mi var diyorsan! Gelenlerin gitmelerini izle ve gelmeyi değil gittiğin yerde ne hesap vereceğini düşün.

Dünyanın yaratılışında ki güzellik seni aldatmasın ve gözünü dünyaya bağlılık hırsı sarmasın. Seni bir parça kan pıhtısından yaratan Allah imtihanlarla deneyecek ve hangi amelleri işlediğini kontrol edecektir. Sağında ve solunda mevcut bulunan kameraları unutma ve ahla ve hareketlerine karşı dikkat et! Her hareket ve tavrının hesabını vereceksin unutm. Nasıl bir muhasebeci tüm dökümanların hesabını vererek kasasında sorun olmadığını beyan ediyorsa sende tüm yaptıklarının hesabını vererek davranışlarından hesaba çekileceğini unutma ve uyanık ol…

1.  Problemlere çok farklı açılardan bak ve hiç kimsenin kullanmadığı bir yöntem bul.

2.  Kafanda Canlandır!

3.  Üret!  Dahinin ayırt edici özelliği üretkenliktir.

4.  Alışılmamış kombinasyonlar yap.  Ne kadar uygunsuz ve alışılmamış olduğunu önemsemeksizin, fikirleri, şekilleri ve düşünceleri farklı combinasyonlarda tekrar tekrar birleştir.

5.  Form ilişkileri; Birbirine benzemeyen nesneler arasında ilişki kur.

6.  Zıtlıkları düşün.

7.  Mecazi düşün.

8.  Kendini şansa hazırla.

Süleyman Dağ
 Güç ve iradeyi elinde tutan, bizi iman üzere yaşatan, yerde ve gökte yegane tasarruf sahibi Allah’a(c.c) hamdolsun. Salat ve selam, Örnek Kul son Resul Peygamberimiz, Hz. Muhammed’in (s.a.v.) üzerine olsun.

    Hz. Muhammed (s.a.v.) küfrün ve şirkin en zirvede olduğu bir dönemde, Allah (c.c.) tarafından insanlığa son rehber ve davetçi olarak gönderildi. 23 yıl gibi kısa bir zamanda kusursuz olarak görevini tamamladı. O, elbette Allah’ın (c.c.) yardımı ve rahmetiyle davasını ve davetini başarıyla yerine getirmiştir.

    Ancak O(sav) bir insandı. Bu başarıda,  O’nun insani ve kişisel özelliklerinin önemli rolü vardı. Bizi daha çok ilgilendiren de bu yönüdür. Bunların başında, bizzat davet ettiği  dine samimiyetle sarılması ve bu prensiplerin -eksiksiz ve sürekli- ilk uygulayıcısı olması gelmektedir. O kendi nefsini hiçbir zaman müstağni görmediği gibi, yükümlülüklerin dışında da tutmamıştır.

      Bunun yanı sıra,  Hz. Peygamber’in davet faaliyetlerinin başarıya ulaşmasının en önemli etkenlerinden biri de, çalışmalarını sabır, azim, inanç ve kararlılıkla sürdürmüş olmasıdır.

      Karşısında, insanları sömürmeyi  hak olarak gören seçkin bir zümre, haksızlık ve zulmü kader olarak algılayan ve alternatifi olmayan cahili bir toplum vardı.

      Bu cahili değer yargıları ve inanç ilkelerinin karşısına inkılabi ilkelerle çıkan Hz.Peygamber, hem seçkinlerin, hem de zulme uğrayanların büyük tepkisiyle karşılaştı. Çünkü beklenmedik bir anda tek başına bir adam, şirkin kalbinde kıyama durmuş ve insanları Tek İlah’a ve Hakk’a çağırıyordu. Anlamışlardı ki, İslam’ın hayat nizamı ve prensipleri karşısında seçkinlerin sınıf ve nesep farklılıkları, kanun ve düzenleri, makam ve mevkileri, sulta ve hakimiyetleri  yok olacak… Hukuk açısından köleleriyle eşit sayılacaklardı…

      İşte bu sebeple, önce Peygamberimizin amca ve akrabaları olmak üzere, şirkin elebaşları karşı koydu. Amcası ve koruyucusu Ebu Talip  bile müşrikler adına aracılık yaptı. O’na dedi ki: “Ey Muhammed, bu söylediklerinden vazgeç. Kavminin ilahlarını kötüleme. Bunu yapmakla kavmini kendine düşman ediyorsun. Buna karşılık bir beklentin varsa söyle” Hatta daha da ileri giderek duygusal bir üslupla; “senin bu inatçı davranışın sebebiyle kabilene de kötülük dokunacak” dedi.

      Yüce Resulün cevabı kararlı ve netti: “Ey amcacığım, buna karşılık ben hiçbir ücret    istemiyorum. Güneşi sağ avucuma, ayı da sol avucuma koysalar, yine de hak bildiğim davadan vazgeçmem” diyordu.. Himayesiz kalma pahasına da olsa…

      Bir defasında da, Kureyş’in sözü dinlenen liderlerinden,Utbe b. Rebia, kavminden izin alarak, Hz. Muhammed’i, bir takım tekliflerle belki ikna edebileceğini söyledi. Ve O’na(sav) içten bir seslenişle: “Ey kardeşimin oğlu, sen şu getirdiğin ve üzerinde direnip durduğun şeyle makam ya da mal-mülk istiyorsan, seni başımıza geçirelim ve en zenginimiz yapalım... Hasta isen doktora götürelim… Evlenmek istiyorsan, seni en güzel kadınlarla evlendirelim” dedi. Peygamberimiz de : Ey Velid’in babası, söyleyeceklerin bitti mi? Diye sordu. “Evet” cevabını alınca..!  Şimdi de sen beni dinle diyerek, Fussilet  Suresi’nin  1-13. ayetlerini okumaya başladı. 13. ayete gelince artık dayanamayan Utbe, Peygamberimizin ağzını kapatarak susturmaya çalışmıştır.

      Bu teklifler, ulvi bir davası olmayan, hakikati  kavrayamamış, gerçek hayatın bu dünya ile sınırlı olduğunu sanan kimselerin, hiç de dayanamayacağı cazip tekliflerdi. Bu ne büyük dava idi… Ne büyük imandı…Ne büyük kararlılık idi ki, dünyada erişilebilecek en büyük nimetler ayaklarına seriliyor da, O’nda(sav)  hiç ilgi uyandırmıyordu…  O, bu tekliflere sadece Allah’ın(cc)   ayetleriyle karşılık veriyordu.

      Hz. Adem’den günümüze kadar bütün peygamberler ve hak davanın yolcuları zulme ve işkenceye maruz kalmışlardır. Kendi kavmi tarafından dışlanmışlardır. Bu silsileyi devam ettiren Peygamberimize, (dolayısıyla bize) Allah-u Teala , Kur’an-ı Kerim’de  şu uyarıda bulunuyor: “O halde azim sahibi peygamberlerin sabrettiği gibi sen de sabret! Onlar için acele etme…! (Ahkaf: 35)

     Resulullah(s.a.v.)görevinden ve o yüce daveti yerine getirmekten hiç bir zaman sıkıntı duymamıştır. Ancak bir insan olması nedeniyle, kavminden gördüğü sert tepki, inananlara yapılan eziyet ve işkenceler  ve buna karşı çaresizlik, zaman zaman  O’nu bunaltıyordu. Hicret öncesi inen her ayet, aşağılanmasına, alay edilmesine, ve Mekke Ulularının boy hedefi olmasına neden oluyordu.

      Evde, sevgili eşi Hz. Hatice O’nun en büyük destekçisi, yardımcısı ve teselli kaynağıydı. Daha da sıkıntılarını aşamazsa, tek koruyucusu  ve sığınağı olan Rabbine iltica ederdi. Şehirden ve kalabalıklardan uzak bir yerde, bütün içtenliğiyle :   “Ya Rabbi !  Kalbime kuvvet verecek ve benden bu kederi giderecek yolu göster” diye yalvarırdı.

      Bir insan, kesin bir imana sahip olur, davasının hak olduğuna inanır, yardımcısı da Allah(cc)  olursa,  onun için başarısızlık söz konusu olur mu..?

Hz. Hatice ve Ebu Talib’i  ardı ardına kaybedince Resulullah(sav), Mekke’de tıkanan daveti  Taif’e taşımak ister.  Ancak, Taif’ten  reddedilmiş, taşa tutulmuş, mübarek ayakları kanlar içinde kalmış olarak döner.  Bu haldeyken bile sebat ve ümidini kaybetmemiştir. Vahye muhatap bir fert aramıştır. Beddua etmemiştir. Rabbine sığınmıştır. Hatta bir tek köle,  Addas’ın iman etmesi O’nun için bu meşakkate yetmiştir.

      Uhut’ta zaferin hezimete dönüştüğü sırada, tek başına azim, cesaret ve kararlılığın en büyük timsali olmuştur. Yaralanmasına, etrafında az bir topluluk kalmasına rağmen, geri adım atmamıştır. Öldüğü haberinin yayılması üzerine, yüksekçe bir yere çıkarak, ashabını tekrar toparlayıp, motive etmesini bilmiştir. Mutlak hezimeti önlemiş, mü’minlerin maneviyatını yükseltmek için düşmanı bir müddet takip etmiştir.

      Mü’minler, Arap Yarımadası’nın en güçlü ordularına sahip  oldukları  bir  sıradaydı. Allah(c.c)’da güç ve zaferin kendi katında olduğunu unutmamaları için, onları imtihan etmek istiyordu. Müslümanlar Huneyn Vadisi’ne inmişti Pusu kuran düşman, ansızın saldırıya geçti. Müslümanlar birden panik içinde kaçışmaya başladı. Oysa Peygamberimiz hem katırını düşman üzerine sürüyor, hem de ashabını kabile adlarıyla çağırıyor, Rıdvan Biatı’nı hatırlatıyordu. Allah’ın(cc) ifadesiyle; “yeryüzü bütün genişliğine rağmen (mü’minlere) dar geliyordu”(Tevbe.25)

      Peygamberimizin bu sebatkarlığı ve cesaretini gören Müslümanlar, kısa sürede, “Lebbeyk, Lebbeyk” diyerek toparlandılar. Allah’ın(c.c) inayetiyle zafere ulaştılar. İşte azim, sebat ve şecaatin zirvesi her halde bu olsa gerek… Sadece davet ve sosyal hayatta değil, savaşın en zor anında bile dengeleri alt-üst  edebilen  insani erdemler,  seciyeler…

      Hz.Peygamber(sav) biz Müslümanlar için en güzel örnektir. O’nun getirdiği vahyi ve hayatını bir bütün olarak öğrenip, iman etmeli ve yaşamalıyız. Etrafımızda cereyan eden olumsuzluklar bizi umutsuzluğa götürmemeli. İnancımızda ısrarcı ve ihlaslı olmak zorundayız. Bu yolda sabırla, azim ve irade ile gayret, tüm inananların Rabbine karşı bir sorumluluğudur.

      Unutmamak gerekir ki, Peygamberimizin örnek hayatında da görüldüğü gibi; inananlar, inancında azim ve kararlıkla direnenler ve sabredenler mutlaka zafere ulaşacaktır.

Algısal Sapıklıklar

Pazar, 11 Mart 2007

Bütün anlam kaynaklarının, anlam, yapılarının ve ilişkilerinin, çok ağır bir tahribata maruz kaldığı bir dönemde yaşıyoruz. Sıkıcı tek düzelikler tarafından kuşatılan gündelik hayatlar, hiç bir derinliğe imkân vermiyor. Ruhsuz kentler, ruhsuz sokaklar, ruhsuz hayatlar; beton kentler, beton sokaklar, beton hayatlar ruhlardaki derin boşlukları dolduramıyor. Sokakların dünyası faşist bayağılıklar üretiyor.

Temel varoluşsal sorunlar, ilgiler, sorular hayatımızdan çıkıyor. Sokakların dünyası, dünyaya/insanlığa/tarihe söyleyebilecek hiç bir şeyleri olmayan kriminal/klinik tipler yetiştiriyor. Sokağın diliyle/mantığıyla yetişen maço/faşo/maganda tipler, hiç bir zaman zihinsel, algısal ve ruhsal bir bütünlüğe sahip olamadıkları için, tek yanlı ideolojik ya da ırkçı saplantılara bağlanıyor. İdeolojik ya da ırkçı saplantılar, farklı sesler/yorumlar duymak istemiyor, farklı hassasiyetlerin dile getirilmesine tahammül edemiyor.

Günümüzde küresel siyasal bunalım ve belirsizlik, bütün toplumları olumsuz yönde etkiliyor. Bugünün tarihi her yerde ahlaksız bir seyir izliyor. Her bakımdan kirli, oportünist ve zalim, bir tarihin ve siyasetin baskısı altında bulunuyoruz. Hem küresel bağlamda, hem de yerel bağlamda ideolojik kontrol rejimlerinin denetimi altındayız. Hemen her toplumda ideolojik ya da ırkçı başına buyrukluk, egemenligini sürdürüyor. Siyaset, küçük amaçlar için, küçük araçlar için sürdürülen bir mücadele biçimine dönüşüyor. Siyasetin ahlaki ilkeleri unutuluyor. Folk klişelerle, ulusal sembolleri sömürerek siyaset yapılabiliyor.

Toplumlarımızda, Türkiye’de görüleceği üzere, resmi eğitim, resmi ideoloji, insanın bedenine fiziki gerçekliklere hitap ediyor. Böyle bir eğitim, bireylere, doğruyu yanlıştan, iyiyi kötüden, bilgi ve bilimi ideolojiden/fanatizmden ayırma yeteneği ve ahlakı kazandırmıyor. Bireyler, değerler ve erdemler dünyasında değil, çıkarlar dünyasında yaşıyor. Çıkarcılıklar, bağnazlıklar, fanatizmler her durumda acımasız yıkıcılıklara neden oluyor, Faşist amaçlar için bütün yıkıcı araçlar kullanılabiliyor. Yıkıcı araçlar, kuşkusuz yıkıcı sonuçlar doğuruyor.

Farklı’yı tehdit olarak gören bir zihniyet, her durumda toplumsal hoşnutsuzluklara neden oluyor. Faşizan her yaklaşım, aklı, vicdanı ve sağduyuyu yok ediyor. Eğitim sistemi, üniversite sistemi, egemen ideolojik devlet tercihlerinden bağımsız değil. Bu nedenle, gençlik, devlet tarafından üretilen simgesel ideolojik kalıplarla yoğun bir şekilde kontrol ediliyor, bireylerin, ya da gençliğin zihinsel kalıpları, devlet tarafından tasarlanıyor. Devlet, birey’i, gençliği, kendi nesnesi malı/mülkü olarak görebiliyor, okullar yoluyla gençlik devletleştirilmeye çalışılıyor. Gençler, devletin ideolojik aygıtlarını sorgulama yeteneği ne sahip olmaksızın, zihinsel çarpıklıklar içerisinde yetişiyor.

Topluma dayatılan ideolojik çerçevelerin, kavramların dünyası ile, içerisinde yaşadığımız dünya/yaşanan dünya birbirlerinden çok farklı dünyalar. Karşı karşıya bulunduğumuz bütün sorunlar, kriminal sorunlar, klinik sorunlar ve olaylar her zaman ekonomik nedenlerle açıklanmaya çalışılıyor, böylece çok kolay, çok ucuz yanıtlar üretiliyor. Her sorunu, ekonomik nedenlerle açıklamaya çalışmanın, hiç bir sorunu hiç bir zaman çözümleyememek anlamına geldiği unutuluyor. Maddi zenginlikleri çoğaltarak, ahlaksızlığın, bozulmanın, çürümenin önüne geçilebildiği, görülmüş ve işitilmiş değildir, Matematikleştirilmiş bir dünya, hayatın kalbini yok ediyor. Bütün toplumlar çıkarcılık yönünde bir dönüşüm yaşıyor. Hangi yolla olursa olsun, yalnızca çok kazanmak, tek yasa haline gelince toplumsal hayat bütünüyle anlamsızlaşıyor, aşırı bir yabancılaşmayla karşı karşıya kalıyoruz. Zihinsel, düşünsel kirlilik, kültürel yozlaşmalar narsistik ben’lerin, bencilliklerin çoğalmasına neden oluyor. Toplumun ufku, resmi ideolojiyle uyumlu, resmi klişeler tarafından belirlenen bilgilerle kapatılıyor. Kendimize ait varoluşları değil, başka varoluşları yaşamaya zorlanıyoruz. Böylesi ortamlarda, inançları, tarihleri, kültür ve uygarlık değerleri ellerinden alınmış olan gençlik, geleceğe ilişkin umutları ve güvenceleri olmadığı için ancak günü yaşıyor, faşist bayağılıklara sığınıyor. Faşist bayağılıklar, vicdana, erdeme ve bilgeliğe savaş açmak şeklinde somutlaşıyor. Her tür faşizm sansasyon ve dehşet üretmeyi seviyor. Toplum, ahlaki kaynaklarını, dayanaklarını hızla yitiriyor. Irkçı zihniyet, duygusal tepkicilikleri kolaylıkla kışkırtabiliyor. Keyfi ideolojik tanımlar, keyfi ırkçı tanımlar hayali düşmanlar, yapay düşmanlar üretiyor.

Eleştirel olmayan bağlılıklar yaşayan gençler, soru sorma yeteneği kazanamayan gençler; ırkçı/milliyetçi histeriye kolay kapılıyor, algısal sapıklıklara tutsak oluyor. Sapık algılar, sapık eylemlere yol açıyor. Her ırkçılık, ötekileştirdiklerinin kusurlarını, zaaflarını uluorta sayıp dökerken, kendi kusurlarını ve bağnazlıklarını hiç bir şekilde görmüyor. Her ırkçılık, gurur, nefret, korku, öfke duygularıyla beslenen bir körlüğü ve sağırlığı temsil ediyor. Her ırkçılık hayatı taşlaştırıyor, insani felaketlere neden oluyor. Her ırkçılık hem bireylerin, hem de toplumların algılama ufkunu daraltıyor. Her ırkçı dilin nevrotik hezeyanlar biçiminde tezahür ettiğini, her ırkçılığın gerilim stratejilerine dayanarak yürütüldüğünü görüyoruz. Irkçılıklar, kişilik ve karakter bütünlüklerini, ruhsal bütünlükleri yaralıyor. Irkçılıklar insanları sahte hayatlar yaşamaya zorluyor. Irkçılıklar, toplumlarımızın kültür ve uygarlık yapılarını, sosyal yapılarını imha ediyor. Biz Müslümanların kültür ve uygarlık dünyası, tarihin hiç bir döneminde, farklıyı kusurlu ve eksik olarak görmedi.

İdeolojik akıl, ırkçı akıl; toplumsal duyarlılığa, hassasiyete saygı duymuyor. Bayağı kültür ürünleri, kolay ucuz beğeniler, düşük standartlar, eşsiz müptezelliklere neden oluyor. Dışlayıcı önyargılar, bulanık kavramlar ırkçı paranoyayı kışkırtıyor, Kalabalıkların bilinçsizliği her şeyi yozlaştırıyor, faşizme zemin hazırlıyor. Kitlelere, doğuştan kazandıkları kimlikler sebebiyle, hiç kimsenin, hiç bir nedenle kınanamayacağı, aşağılanamıyacağ, etiketlenemeyeceği anlatılabilmeli; kimlikleri sebebiyle insanların mağdur edilmelerinin barbarlık olduğu öğretilebilmelidir. Keza, insan hayatının sayılara indirgenerek değerlendirilmesinin de yanlış ve çirkin olduğu kabul edilmelidir.

Günümüz dünyası, toplumları, tarihsel bağlamın yüzeyleri ile ilgileniyor, derinlikleriyle değil. Bu durum, algısal bir yön kaybına neden oluyor, küresel sisteme, bu sistemin tahribatına karşı, eleştirel bir tavır geliştirme iradesi gerçekleştirilemiyor.
Alıntı : http://www.ozgunirade.com/index.php?option=com_content&task=view&id=62&Itemid=30

Atasoy Müftüoğlu

 Emperyalist dünya, jeopolitik/jeo-stratejik çıkarmalarını güvence altına alabilmek için, kötülüğe dayalı, felaket kaynağı olan şeytani politikalar üretiyor. Bu politikalar daha çok Ortadoğu’ya yönelik olarak geliştiriliyor. Ortadoğu yeni bir trajediler dönemine daha giriyor. Nüfuz alanları savaşları, kaynak ve pazar savaşları büyüyor. İçerisinde yaşadığımız dönem deha çok enerji kaynaklarıyla ilgili çalışmalar/rekabetler dönemi olacak.

İslam dünyası toplumlarında umutlarla gerçeklikler sürekli olarak birbirine karışıyor. Toplumlarımızda kimi kesimler hayatı/dünyayı kavramsal bir çerçeve içerisinde yaşarken, kimi kesimler hayatın bütün renkleriyle, sorunlarıyla, acıları ve hüzünleriyle birlikte yaşıyor. İslam dünyası toplumları, günümüzdeki gelişmeler karşısında siyasal bir iradesizlik ve siyasal bir sessizlik içerisinde bulunuyor.Kişisel ihtiraslar, ırkçı ve mezhepçi ihtiraslar toplumsal çöküşlere neden oluyor.Bu çöküş sebebiyle, İslam toplumlarının, kültürel ve uygarlığının bütün mukaddeslerinin dokunulmazlıkları hayasızca çiğnenebiliyor. Toplumlarımızda ruh karatıcı olaylar yaşanıyor. Ben merkezcil yanılsamalar bireyleri olduğu kadar, toplumlarda yalnızlaştırıyor.

   Modern mitlerin ve yapıların baskılarında bağımsızlaşmadığımız için, yeteri kadar açık olmayan, edilgen ve bulanık bir dini söyleme yaslanıyoruz. İslam’ı yalnızca bir kalp/gönül ilgisine, indirgeyen bu bulanık söylem, temel İslami kuralları, çerçeveleri hafife alıyor, temel tevhidi sınırlara kayıtsız kalıyor. Deruni hayatla, gerçek hayatı; deruni düşünceyle gerçek düşünceyi bütünleştirmek gerekiyor. Sezgi, duygu, akıl ve bilinç dünyalarını birlikte algılamak ve yaşamak geliyor. İman’la bütünleşen bir akla sahip olmak geliyor. Kişilik, karakter, ruh ve takva soyluluğunu birlikte teslim etmek gerekiyor. İslam’ı yalnızca ruhsal bir tatmin, arınma aracı olarak görmeyiz, güzel ahlakla ve uhrevi sorumlulukla sınırlandıramayız.

   Dünyevi, toplumsal, tarihi sorumlulukları üstlenmekten vaz geçen bir İslam algısı düşünülemez.

   Müslüman olmak demek büyüm bir ilahi lütfe mazhar olmak demektir. Ne pahasına olursa olsun İslam’ın hakkını bütünüyle vermemiz gerekir.

   Günümüzde hem yerel anlamda, hem de küresel anlamda Müslümanlar olarak faşist bir ortamın, İklimin baskısı altındayız. Sürekli olarak, yoğun bir biçimde, ideolojik ırkçılıklara, şiddete, dışlanmalara maruz bırakılıyoruz. İdeolojik ırkçılık, ayrımcılık karşısında İslami kesimler derin travmalar yaşıyor. İslam’a karşı, Müslümanlara karşı ciddi bir bilgi kirliliği, yakalamış kirliliği var. Müslümanlara karşı sistematik bir biçimde sürdürülen ideolojik ırkçılık karşısında, Türkiye’de her zaman yaşadığımız üzere “ifade özgürlüğü” , “hak özgürlüğü” savunucularının utanç verici  bir sessizlik içinde bulunduğunu görüyoruz. Sözünü ettiğim “ifade ve hak özgürlüğü” savunucuları, İslam ve Müslümanlar karşısında militarist ve faşist kişiliklere dönüşüyor. Her tür bilgeliği bütünüyle yok eden müdahalelere tanık oluyoruz. Müslümanlar pek çok vesileyle oryantalist bir mantıkla, ya da sömürgeci bir mantıkla yargılanabiliyor, aşağılanabiliyor. Hepimiz, her zaman sorumlu ve hastalıklı bir tavırla, karşılaşabiliyoruz, sorunlu yorumlara, yaklaşımlara muhtaç olabiliyoruz.

   İdeolojik şiddetin, ırkçılığın baskısında bulunan, bu baskılarla başa çıkamayacaklarını düşünen kimi İslami unsurlar; kendilerini baskılayan unsurlarla ve statüko ile uzlaşmayı, diyalogu, statükonun dilini/yaklaşımlarını kullanmayı seçiyor. Bu cemaatler, İslama, Ümmete ve Müslümanlara yabancılaşmak pahasına çirkin bir realpolitik pragmatizme yaslanıyor, çirkin bir samimiyetsizlik içerisinde hemen bir kesim için “hoşgörü” telkin edebiliyor. Kimi İslami cemaatler, içerisinde yaşadığımız küresel koşulları mazeret olarak değerlendirmek suretiyle ölçüsüz bir idare-i maslahatçılığı yöntem haline getiriyor. Şu ya da bu cemaate katılan gençler eleştiri bilinci olmayan, kendi kendilerine soru sorma sorumluluğu taşıyan, etraflarında olan bitenleri sorgulama yeteneği kazanmayan robotlar haline getiriliyor. Bu cemaatler, cemaatten bağımsız var olmayı başaramayan, cemaatten bağımsız düşünmeyi başaramayan gençler yetiştiriyor. Bu tür cemaatlerde gençler hiç bir düşüncelerini somutlaştırma özgürlüğüne sahip değiller. Bu gençler, kendilerini tehlikede koşullandırıldıkları cemaat Liderlerinin ufukları dışında ufuk tanımıyor. Bu gençlerin entelektüel merakları yok. Bu gençler kendilerine koşullandırıldıkları Liderin düşünceleri dışında düşünce tanımıyor, daha ufuklu düşünce alanlarını seçemiyor.

   Müslüman gençler, şu ya da bu kişiye ait olma bilinciyle, şu ya da bu hizbe ait olma bilinciyle değil, düşünsel ve ahlaki bir tutarlılık içerisinde, Allah’a ve Ümmete ait olma bilinciyle yetiştirilmelidir. Başkalarının, başka yorumların, düşüncelerin, hizmetlerin ve ufukların farkına varamayacak kadar kendilerini önemli bulanlar, ahlaki bir körlük içerisindedirler. Kendi arzularıyla, tutkularıyla, gündemleriyle sınırlı bir hayat ve hizmet tarzını seçenler, diğerlerini hiçbir şekilde fark etmezler, hatırlamazlar, bunlara saygı duymazlar. Müslüman gençler, hizip, cemaat, mezhep partizanlığı yapmadan, kamuoyunu dönüştürebilecek, sorumlu kılabilecek çerçeveler üretmeye cesaret etmeli ve ulusal bencillikleri/fanatizmleri aşarak, bir bütün olarak insanlığı içerisine alan düşünceleri, erdemleri temsil eden bütüncül ufuklar üzerinde derinleşmeli; günümüzün, tarihin, çağın sorunlarına nüfuz yeteneği kazanmalıdır.

   Kendilerini katı, donmuş ideolojik ve ırkçı sınırlar içerisine hapsedenler gibi, kendilerini katı ve bağnaz hizip ve mezhep partizanlığı içerisine hapsedenler için de, başka seçenekler olmadığı gibi, başka düşünme biçimleri ve değer yaklaşımları da yoktur. İdeolojik bağnazlıkların, hizip ve mezhep bağnazlıklarının, nesnel gerçekleri görmemizi engelleyen bir yanı vardır. Gerek bireysel düzlemde, gerekse toplumsal düzlemde hiçbir bencil ve narsist, hiçbir muhteris asla adil olamaz, her türlü kibirlilik ahlaksızlık ve ufuksuzlukla sonuçlanır.

   İdeolojik bencillikler ve rekabetler, hizip bencillikleri ve rekabetleri, mezhep bencillikleri ve rekabetleri gelecek umutlarını yok ediyor.

   Erdemli bir varoluş, ötekini değersizleştirmeye çalışmaksızın gerçekleştirilen bir varoluştur.

Miraç, Efendimiz (aleyhisselatü vesselam)’ın ifa ettiği eşiz kulluğuna mükafat olarak kulluk yoluyla kazandığı velayetin bir ifadesinden barettir. Allah, yerde eserleriyle kendisini beşere gösterdiği Peygamberimiz’i, gökler âleminin sakinlerine de göstermek için O’nu o yüce meclislerde dolaştırmış ve her yer üzerinde hükmünün geçtiğini bütün âleme göstermiştir.Peygamberliğinin değil, kulluğunun bir semeresi ve neticesi olan Miraç yolculuğunda Efendimiz (sas), kendisini çepeçevre saran kanun ve sebepleri aşarak, beşeriyete ait perdeleri geçip uzun mesâfeleri bir hamlede kat etmiş, yıldızları, sistemleri birer merdiven, birer basamak, birer atlama taşı gibi kullanıp, Rabb’ini görmeye mâni buudları geride bırakmış, cismen ve rûhen vardığı makamdan Cenâb-ı Hakk’ı müşahede etmiştir. Peygamberlerle selâmlaşmış, melekleri görmüş, Cennet’i ve güzelliklerini, Cehennem’i ve azâmetini temâşâ etmiştir. Melekler O’na teşrifatçılık yapmış, huriler perdedar olmuştur. Yıldızlar kaldırım taşı gibi ayaklarının altına serilmiş, bineğiyle berk gibi bütün mekanı kat edip tekrar insanlık içine dönmüştür. İşte Miraç bu yüce yolculuğun adıdır.

ALLAH, NEBİ’SİNE SAHİP ÇIKIYOR

Efendimiz (sas), bütün zorluklara rağmen, kulluğunda öyle olgunluğa ve dolgunluğa ermişti ki, kendisine açılan o kapıdan içeriye girerken, kulluğun zirvelerine çıkmıştır. Miraç, bir yönüyle bunun ifadesidir. Miraç, en zor şartlar altında dahi kulluğundan fedakârlıkta bulunmayan Efendimiz’in (sas), insanların kendisine bütün bütün sırtlarını döndüğü, bütün sebeplerin kapandığı, “Bunlarla kız alıp vermeyeceksiniz. Çarşıda pazarda bir şey satmayacaksınız. Onlara hiçbir şekilde yardımda bulunmayacaksınız. Her türlü ilişkinizi keseceksiniz.” dedikleri dönemde ve zâhiren hiçbir çıkış yolunun görünmediği anda, Allahu Teala, Efendimiz’in (sas) kalbini taltif etmek ve kırılan gururunu, onurunu hoşnut etmek için O’nu katına almıştı. Hatta böylesi olumsuzlukların yaşandığı bir dönemde Efendimiz (sas) bir de iki büyük yara almıştı. Hâmisi Ebû Talib’i ve biricik zevcesi Hz. Hatice annemizi kaybetmişti. Cenab-ı Hak, bu yaralarını tedavisi için de, “Herkese ve her şeye, bütün dünyalara bedel Ben varım!” diyerek Efendimiz’i miraca almıştır.

MİRAÇ, GAYBI İSPAT EDER

Ümmetine anlatacağı meseleleri ciddi iki kere iki dört eder katiyetinde anlatsın; gıyâben inandığımız şeyleri müşahedesi olarak bize intikâl ettirsin; hatta Allah’ı görsün ve görmeye dayalı olarak da “vardır” desin; melekleri, Cennet’i, Cehennem’i görsün ve bildirsin diye çıktığı Huzûr (cc)’dan bir saatine bin yıllık dünya hayatının kâfi gelmediği Cennet’i temâşâ edip ve bir anlığına bin yıllık Cennet hayatının kâfî gelmeyeceği Cemâlullah’la müşerref olduktan sonra; Kur’ân’a ait bütün meselelerinin hakikatlerini, bütün ibâdetlerin mana ve hikmetlerini anlamak, anlatmak ve Risâlet vazifesini tamamlayıp, ümmetini karanlıklardan kurtarıp nûra çıkarma yolunda, kendisine her türlü işkencenin yapıldığı bir anda, yeniden yeryüzüne dönmüştür.

***

Miraç Peygamberimiz’e hastır

Bütün namazlar, niyazlar, oruçlar ve çileler; namazın, niyazın, orucun manasını halka anlatmalar ve bütün bunları birer merdiven yapmalar, Efendimiz’in (sas) miraca yükselmesine vesile olmuştur. Böyle bir şeref, Efendimiz’den (sas) başka ikinci bir peygambere nasip olmamış, sadece O’na has bir keyfiyettir. Her Nebi, kendi ruhunda Allah’ın huzuruna çıkarak, iltifat görmüştür. Fakat bütün gökleri ve cennetleri bilemediğimiz keyfiyet içinde yapılan böyle bir miraç sadece Allah Resulü’ne hastır. İşte bizler de böyle kadri yüce, civanmert bir Nebi’nin arkasında bulunmanın hazzı içinde doya doya bir namaz kılıyoruz.

Miraç, kelime manası itibariyle “merdiven”, “yükselecek yer”, “en yüksek makam” manalarına gelmektedir. Bu gecede İnsanlığın İftihar Tablosu (sas) bir mucize olarak Mekke’deki Mescid-i Haram’dan, Kudüs’teki Mescid-i Aksa’ya ve oradan da göklerin İlâhî derinliklerine doğru pervaz edip ruhen ve bedenen Cenab-ı Hakk’ın huzuruna çıkmıştır. Kur’an-ı Kerim (İsrâ, 17/1; Necm, 53/8-11) ve hadis-i şeriflerle (Buhari, Salat 1; Müslim, İman, 259) hakikati sabit olan Miraç hadisesi, beşer idrakinin üstünde ve zaman ve mekan hudutları dışında cereyan etmiş ulvî bir tecellidir.

MİRAÇ, EFENDİMİZ’E MORAL KAYNAĞI OLMUŞTUR

Miraç hadisesinden önce Allah Resulü (sas) ve Müslümanlar akla hayale gelmedik zulüm ve işkencelere maruz kalmışlar, hatta bu işkencelerden korunmak için bazı müslümanlar Habeşistan’a hicret etmişlerdir. Ayrıca bütün bu dayanılmaz zulümlerin üstüne müslümanlar bir de Ebu Talib mahallesinde müşriklerin iktisâdî, ailevî her yönden müşriklerin boykotuyla karşı karşıya kalmışlardır. Daha sonra ise bu sıkıntıları Efendimiz’in dört yaşındaki en büyük oğlu Kasım’ın, ardından diğer oğlu Abdullah’ın, müteakiben maddi ve manevi destekleriyle Nebiler Serveri’nin her zaman yanında olan amcası Ebu Talib ve hakkında “Kendi zamanındaki kadınların hayırlısı İmran’ın kızı Meryem’di. Bu ümmetin kadınlarının hayırlısı da Hatice’dir.” buyurduğu biricik hayat arkadaşı Hz. Hatice validemizin vefatları takip etmiştir.

Peş peşe gelen bu hadiseler Allah Resulü’nü ziyadesiyle mahzun etmiştir. İşte tam böylesi bir atmosferde Nebiler Serveri’nin beşeriyete ait perdeleri bir bir geçerek hem cismen hem de bedenen Cenab-ı Hakk’ı müşahede etmesi, İnsanlığın İftihar Tablosu ve ardından sahabiler için büyük bir moral kaynağı olmuştur. Allahu Teala, Efendimiz’i huzuruna alarak O’nu taltif etmiştir.

ALLAH, EŞSİZ SANATINI EFENDİMİZ’E GÖSTERMİŞTİR

Her sanat sahibi sanatını teşhir etmek ister. Allahu Teala yaratmış olduğu bütün alemleri, bu alemlerdeki eşsiz sanatı ve akıllara durgunluk verecek nizamı, güzel isimlerinin hakikat ve tecellilerini bütün mahlukat namına onlar arasından seçtiği kulu ve resulü Hz. Muhammed’i katına alarak O’na göstermiştir. Allah Resulü keyfiyeti bizce meçhul bir binek vesilesiyle Cenab-ı Hakk’ın yaratmış olduğu eşsiz sanat harikalarını bir bir görmüş ve en sonunda da bu sanatın kaynağı Cemalullah’la müşerref olmuştur.

…VE NAMAZ

Allah Resulü, miraçla beşerin ulaşamadığı noktalara ulaşmış, kurbetin hazzını tadıp geriye dönmüş ve sonra da orada duyup tattığı hakikatleri diğer insanlara da anlatıp o zümrüt tepelere onları da götürmek istemiştir. Cenab-ı Hak da Miraç’taki manevi atmosferi teneffüs edebilmeleri için adeta bir armağan olarak namazı Efendimiz vesilesiyle insanlara hediye olarak göndermiştir. Zira namaz, Allah Resulü’nün ifadesiyle her mü’minin miracı olarak, onları da miraca götürebilecek nurdan bir binektir. Bu sayede her mü’min, kılacağı namazın keyfiyeti ölçüsünde miraç ufuklarında pervaz edebilecektir.

Kaynak: Zaman / Ailem

Miraç, Efendimiz (aleyhisselatü vesselam)’ın ifa ettiği eşiz kulluğuna mükafat olarak kulluk yoluyla kazandığı velayetin bir ifadesinden barettir. Allah, yerde eserleriyle kendisini beşere gösterdiği Peygamberimiz’i, gökler âleminin sakinlerine de göstermek için O’nu o yüce meclislerde dolaştırmış ve her yer üzerinde hükmünün geçtiğini bütün âleme göstermiştir.Peygamberliğinin değil, kulluğunun bir semeresi ve neticesi olan Miraç yolculuğunda Efendimiz (sas), kendisini çepeçevre saran kanun ve sebepleri aşarak, beşeriyete ait perdeleri geçip uzun mesâfeleri bir hamlede kat etmiş, yıldızları, sistemleri birer merdiven, birer basamak, birer atlama taşı gibi kullanıp, Rabb’ini görmeye mâni buudları geride bırakmış, cismen ve rûhen vardığı makamdan Cenâb-ı Hakk’ı müşahede etmiştir. Peygamberlerle selâmlaşmış, melekleri görmüş, Cennet’i ve güzelliklerini, Cehennem’i ve azâmetini temâşâ etmiştir. Melekler O’na teşrifatçılık yapmış, huriler perdedar olmuştur. Yıldızlar kaldırım taşı gibi ayaklarının altına serilmiş, bineğiyle berk gibi bütün mekanı kat edip tekrar insanlık içine dönmüştür. İşte Miraç bu yüce yolculuğun adıdır.

ALLAH, NEBİ’SİNE SAHİP ÇIKIYOR

Efendimiz (sas), bütün zorluklara rağmen, kulluğunda öyle olgunluğa ve dolgunluğa ermişti ki, kendisine açılan o kapıdan içeriye girerken, kulluğun zirvelerine çıkmıştır. Miraç, bir yönüyle bunun ifadesidir. Miraç, en zor şartlar altında dahi kulluğundan fedakârlıkta bulunmayan Efendimiz’in (sas), insanların kendisine bütün bütün sırtlarını döndüğü, bütün sebeplerin kapandığı, “Bunlarla kız alıp vermeyeceksiniz. Çarşıda pazarda bir şey satmayacaksınız. Onlara hiçbir şekilde yardımda bulunmayacaksınız. Her türlü ilişkinizi keseceksiniz.” dedikleri dönemde ve zâhiren hiçbir çıkış yolunun görünmediği anda, Allahu Teala, Efendimiz’in (sas) kalbini taltif etmek ve kırılan gururunu, onurunu hoşnut etmek için O’nu katına almıştı. Hatta böylesi olumsuzlukların yaşandığı bir dönemde Efendimiz (sas) bir de iki büyük yara almıştı. Hâmisi Ebû Talib’i ve biricik zevcesi Hz. Hatice annemizi kaybetmişti. Cenab-ı Hak, bu yaralarını tedavisi için de, “Herkese ve her şeye, bütün dünyalara bedel Ben varım!” diyerek Efendimiz’i miraca almıştır.

MİRAÇ, GAYBI İSPAT EDER

Ümmetine anlatacağı meseleleri ciddi iki kere iki dört eder katiyetinde anlatsın; gıyâben inandığımız şeyleri müşahedesi olarak bize intikâl ettirsin; hatta Allah’ı görsün ve görmeye dayalı olarak da “vardır” desin; melekleri, Cennet’i, Cehennem’i görsün ve bildirsin diye çıktığı Huzûr (cc)’dan bir saatine bin yıllık dünya hayatının kâfi gelmediği Cennet’i temâşâ edip ve bir anlığına bin yıllık Cennet hayatının kâfî gelmeyeceği Cemâlullah’la müşerref olduktan sonra; Kur’ân’a ait bütün meselelerinin hakikatlerini, bütün ibâdetlerin mana ve hikmetlerini anlamak, anlatmak ve Risâlet vazifesini tamamlayıp, ümmetini karanlıklardan kurtarıp nûra çıkarma yolunda, kendisine her türlü işkencenin yapıldığı bir anda, yeniden yeryüzüne dönmüştür.

***

Miraç Peygamberimiz’e hastır

Bütün namazlar, niyazlar, oruçlar ve çileler; namazın, niyazın, orucun manasını halka anlatmalar ve bütün bunları birer merdiven yapmalar, Efendimiz’in (sas) miraca yükselmesine vesile olmuştur. Böyle bir şeref, Efendimiz’den (sas) başka ikinci bir peygambere nasip olmamış, sadece O’na has bir keyfiyettir. Her Nebi, kendi ruhunda Allah’ın huzuruna çıkarak, iltifat görmüştür. Fakat bütün gökleri ve cennetleri bilemediğimiz keyfiyet içinde yapılan böyle bir miraç sadece Allah Resulü’ne hastır. İşte bizler de böyle kadri yüce, civanmert bir Nebi’nin arkasında bulunmanın hazzı içinde doya doya bir namaz kılıyoruz.

Miraç, kelime manası itibariyle “merdiven”, “yükselecek yer”, “en yüksek makam” manalarına gelmektedir. Bu gecede İnsanlığın İftihar Tablosu (sas) bir mucize olarak Mekke’deki Mescid-i Haram’dan, Kudüs’teki Mescid-i Aksa’ya ve oradan da göklerin İlâhî derinliklerine doğru pervaz edip ruhen ve bedenen Cenab-ı Hakk’ın huzuruna çıkmıştır. Kur’an-ı Kerim (İsrâ, 17/1; Necm, 53/8-11) ve hadis-i şeriflerle (Buhari, Salat 1; Müslim, İman, 259) hakikati sabit olan Miraç hadisesi, beşer idrakinin üstünde ve zaman ve mekan hudutları dışında cereyan etmiş ulvî bir tecellidir.

MİRAÇ, EFENDİMİZ’E MORAL KAYNAĞI OLMUŞTUR

Miraç hadisesinden önce Allah Resulü (sas) ve Müslümanlar akla hayale gelmedik zulüm ve işkencelere maruz kalmışlar, hatta bu işkencelerden korunmak için bazı müslümanlar Habeşistan’a hicret etmişlerdir. Ayrıca bütün bu dayanılmaz zulümlerin üstüne müslümanlar bir de Ebu Talib mahallesinde müşriklerin iktisâdî, ailevî her yönden müşriklerin boykotuyla karşı karşıya kalmışlardır. Daha sonra ise bu sıkıntıları Efendimiz’in dört yaşındaki en büyük oğlu Kasım’ın, ardından diğer oğlu Abdullah’ın, müteakiben maddi ve manevi destekleriyle Nebiler Serveri’nin her zaman yanında olan amcası Ebu Talib ve hakkında “Kendi zamanındaki kadınların hayırlısı İmran’ın kızı Meryem’di. Bu ümmetin kadınlarının hayırlısı da Hatice’dir.” buyurduğu biricik hayat arkadaşı Hz. Hatice validemizin vefatları takip etmiştir.

Peş peşe gelen bu hadiseler Allah Resulü’nü ziyadesiyle mahzun etmiştir. İşte tam böylesi bir atmosferde Nebiler Serveri’nin beşeriyete ait perdeleri bir bir geçerek hem cismen hem de bedenen Cenab-ı Hakk’ı müşahede etmesi, İnsanlığın İftihar Tablosu ve ardından sahabiler için büyük bir moral kaynağı olmuştur. Allahu Teala, Efendimiz’i huzuruna alarak O’nu taltif etmiştir.

ALLAH, EŞSİZ SANATINI EFENDİMİZ’E GÖSTERMİŞTİR

Her sanat sahibi sanatını teşhir etmek ister. Allahu Teala yaratmış olduğu bütün alemleri, bu alemlerdeki eşsiz sanatı ve akıllara durgunluk verecek nizamı, güzel isimlerinin hakikat ve tecellilerini bütün mahlukat namına onlar arasından seçtiği kulu ve resulü Hz. Muhammed’i katına alarak O’na göstermiştir. Allah Resulü keyfiyeti bizce meçhul bir binek vesilesiyle Cenab-ı Hakk’ın yaratmış olduğu eşsiz sanat harikalarını bir bir görmüş ve en sonunda da bu sanatın kaynağı Cemalullah’la müşerref olmuştur.

…VE NAMAZ

Allah Resulü, miraçla beşerin ulaşamadığı noktalara ulaşmış, kurbetin hazzını tadıp geriye dönmüş ve sonra da orada duyup tattığı hakikatleri diğer insanlara da anlatıp o zümrüt tepelere onları da götürmek istemiştir. Cenab-ı Hak da Miraç’taki manevi atmosferi teneffüs edebilmeleri için adeta bir armağan olarak namazı Efendimiz vesilesiyle insanlara hediye olarak göndermiştir. Zira namaz, Allah Resulü’nün ifadesiyle her mü’minin miracı olarak, onları da miraca götürebilecek nurdan bir binektir. Bu sayede her mü’min, kılacağı namazın keyfiyeti ölçüsünde miraç ufuklarında pervaz edebilecektir.

Kaynak: Zaman / Ailem

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!